Wszedł do Gangesu i nie zostawił ciała. Historia Narottamy Dasy Thakury

Prema złożona w Padmie

Zanim Narottama przyszedł na świat, Ćajtanja Mahaprabhu przybył nad rzekę Padmę w Bengalu. Tradycja przekazuje, że zawołał tam w pustkę i złożył w wodach rzeki premę, czystą miłość do Boga w jej najwyższej postaci. Zapowiedział, że kiedyś przyjdzie po nią młody książę imieniem Narottama.

Po latach Narottama wykąpał się w Padmie, a rzeka oddała mu to, co dla niego przechowywała. Kiedy woda dotknęła jego ciała, jego skóra nabrała złotej barwy, tej samej, jaką ma Radharani. Taka już pozostała.

Służba, której nikt nie widział

Narottama porzucił królewski dom i odszedł do Wryndawany. Chciał zostać uczniem Lokanathy Goswamiego, surowego, wyrzeczonego świętego, który ślubował, że nigdy nie przyjmie ucznia. Narottama nie próbował go przekonywać ani o nic błagać. Wybrał pokorę. Codziennie o trzeciej nad ranem zakradał się w ciernisty gąszcz, do którego Lokanatha chodził za potrzebą.

Gołymi rękami usuwał nieczystości, obmywał ziemię i wyrównywał ścieżkę. Przez cały rok Lokanatha nie wiedział, kto mu w ten sposób służy. W końcu przyłapał Narottamę w ciemności. Zobaczył księcia, który dla żebraka bez grosza wykonuje pracę przypisaną najniższej kaście, i się rozpłakał. Odstąpił od swojego ślubu i inicjował Narottamę. Był to jego jedyny uczeń.

Festiwal w Kheturi

Narottama połączył Wryndawanę z resztą wisznuickiego świata. Zorganizował w Kheturi wielki festiwal, na który przybyli wyznawcy ze wszystkich gałęzi tradycji. Śpiewano tam kirtan w stylu garanhati, przejmującym stylu, który Narottama sam stworzył.

W jego kulminacji granica między światem materialnym a duchowym przestała istnieć. Uczestnicy zapisali, że pośród zgromadzonych ukazał się Ćajtanja Mahaprabhu wraz ze swoimi towarzyszami. Widzieli, jak tańczą razem z wyznawcami, choć od ich odejścia z tego świata minęły dziesięciolecia.

Odejście w wodach Gangesu

Pod koniec życia Narottamę całkowicie pochłaniał ból rozłąki (viraha) z Boską Parą. Jak podaje tradycja w 1611 roku wszedł do Gangesu i polecił uczniom polewać go wodą z rzeki, śpiewając święte imiona. Gdy woda spływała po jego ciele, ciało rozpuściło się w gęste białe mleko, które połączyło się z nurtem rzeki.

Kim jest Narottama w świecie duchowym?

Według tradycji gaudija wisznuizmu na Goloce, wiecznej Wryndawanie, Narottama Das Thakur jest Campaka-mañjarī.

Żeby zrozumieć, kim ona jest, trzeba najpierw wiedzieć, kim są mañjarī. Starsze sakhī, przyjaciółki Radhy, same uczestniczą w zabawach Boskiej Pary. Mañjarī są od nich młodsze. To służki Radhy o całkowicie czystych intencjach, które jako jedyne mają wstęp do ustronnego gaju (kuñja), gdzie spotykają się Radhą i Kryszną.

Pozycja. Campaka-mañjarī jest jedną z czołowych mañjarī pod przewodnictwem Rūpa-mañjarī, która na ziemi pojawiła się jako Rupa Goswami. Jej wieczny wiek to 13 lat, 2 miesiące i 10 dni.

Wygląd. Jej cera ma żółtozłoty kolor kwiatu ćampaki. Nosi szaty we wzory przypominające pióra zimorodka.

Służba. Wije girlandy z kwiatów, a w południowym upale przygotowuje dla Boskiej Pary chłodzące zadaszenia i orzeźwienie.

Istota mañjarī-bhāvy. Campaka-mañjarī nie szuka osobnej relacji z Kryszną. Cieszy się wyłącznie szczęściem Radharani. Jeśli Kryszna próbuje się do niej zbliżyć, odmawia mu i kieruje jego uwagę z powrotem ku swojej pani. Ta niepodzielna wierność Radharani to właśnie mañjarī-bhāva, nastrój, który Narottama przekazał światu w swoich pieśniach.

Narottama jest autorem kilku najwązniejszych pism atradycji.

Pieśni, które po nim zostały

Narottama zostawił po sobie przede wszystkim pieśni. Pisał je po bengalsku, prostym językiem, i wiele z nich śpiewa się podczas kirtanów do dziś.

W zbiorze Prārthanā (Modlitwy) wyraża tęsknotę za Kryszną i pokorę człowieka, który wie, ile jeszcze dzieli go od celu. Jedna z tych pieśni, Gaurāṅga bolite habe, to pytanie, kiedy nadejdzie dzień, w którym na samo imię Gaurangi zjeżą mu się włosy na ciele.

Inna, Je ānilo prema-dhana, to lament po odejściu towarzyszy Ćajtanji, którzy przynieśli światu skarb premy. Słychać w niej ten sam ból rozłąki, który towarzyszył Narottamie do końca życia.

Napisał też Prema-bhakti-candrikę, traktat o tym, czym jest prema-bhakti, czysta miłość do Boga, i jak żyć, żeby do niej dojść. Filozofia i praktyka idą w nim razem: Narottama nie tylko opisuje cel, ale też mówi, jak na co dzień na niego pracować.

Hari Om Tat Sat

Kryszna Kirtan

(wyświetleń: 0)